Først etter at han er død, gir eg han eit kjærteikn. Slik begynner romanen Fjorden.

Sønnen sitter ved farens seng som nettopp er død. Han sørger over faren som er borte, men som han hadde så liten kontakt med. Etter at moren forlot dem, bodde han og faren sammen i flere år. Men han hugsar heller lite av dei åra. Faren arbeidar ved ein fabrikk, medan sønen studerer.

"Som ung mann hadde eg forbanna meg på at eg aldri skulle bli slik som far min. Eg skulle aldri bli fabrikkarbeidar. Eg skulle aldri lata fabrikken bestemma over livet mitt. Eg skulle aldri bli ein slik som han. Ein som ble borte".

Sønnen  er nå femti år, skilt og ser ikkje så mykje til sine to gutar som han er far til. Har han blitt slik som faren sin allikevel?

Han stiller mange spørsmål kvifor det vart slik. Kunne han gjort det annleis?

Er far og sønn så ulike at dei  ikkje hadde noko å prata om?

Lars Olav Seljestad har eit godt og lett  nynorsk språk, og fortel levande og sorgmuntert om far-sønn forholdet.

Forfattaren er født i Odda i 1961 og har kome ut med fleire romanar.

Se om boka er inne på Skedsmo bibliotek.